Eleştirmen Semih Gümüş ‘Öykünün Kedi Gözü’nde okura şöyle seslenir: “Ey okur, sen öyküyü edebiyatın labirentine girip aramadıkça, karanlık mağaralarda parlayan sözcüklere dokunup onların cevherindeki değeri görmedikçe çıplak topraklarda avlanmaya mahkûm, korunmasızsın. Seni öykü koruyabilir sıradan edebiyattan.” Gümüş, hiç de haksız değil. Öykü, hayatın cıvıltısını, suskunluğunu baştan ayağa tüm ayrıntısını içinde saklayan en güzel türdür belki

Read more →